Składników muzyki jest kilkanaście, z czego głównymi, ogólnie przyjętymi czynnikami są rytmika, artykulacja i melodyka. Współcześnie muzykę kojarzy się jednoznacznie z formą dźwiękową, która wykształcana jest za pomocą różnych instrumentów oraz głosu. W szerszym znaczeniu oznacza to, że dla większości ludzi muzyka to jedynie piosenka ze słowami mówionymi lub utwór muzyczny bez słów – gra na pianinie, gitarze, trąbce, itp.
Tymczasem prawidłowa definicja muzyki podaje kryterium zgoła inne i znacznie, znacznie bogatsze, bo obejmujące wszystkie możliwe dźwięki. Oznacza to, że według definicji muzyki, to ogół dźwięków i melodii możliwych do wykształcenia drogą mechaniczną lub sztuczną albo realną. A więc dosłownie rzecz ujmując, muzyka to uderzenie piłką o beton jak i piosenka, stukanie w szybę jak i utwór kompozytorski – nie ma od tego żadnej reguły, wystarczy, że powstałe w tej sposób dźwięki będą tworzyły wspólną całość.
Takie szerokie formowanie muzyki sprawia, że staje się ona niepodważalnym i skutecznym elementem sztuki wysokiej, a więc poważnej, cenionej i odpowiedzialnej, która towarzyszy człowiekowi już od zarania dziejów. Co prawda muzyka z początku pełniła funkcję raczej użytkową, dopiero po jakimś czasie stając się elementem obrzędów i kultów religijnych, nieodłącznie związanych z kulturą, tradycją i wierzeniami. Z czasem zamieniła ową pompatyczną rolę na bardziej ziemską, bo kojarzoną jednoznacznie z rozrywką ludzką i to nie zawsze na wysokim poziomie.
Współcześnie trudno mówić, by muzyka była stała – wręcz przeciwnie, bo ulega cały czas gwałtownym przemianom, zarówno na polu technicznym (powstawanie nowych instrumentów, dźwięków) jak i mentalnym (nowe gatunki, rodzaje muzyki). Trudno nazwać ją też sztuką jednoznaczną, bo o ile w przypadku innych dziedzin sztuki mamy do czynienia ze statecznością, to tutaj do głosu dochodzi indywidualizm poszczególnych grup muzycznych i wokalistów, którzy nadają muzyce własny styl, nierzadko na tyle oryginalny, że charakterystyczny jedynie dla nich samych.